Hij is 63 jaar oud en heeft altijd in Zeist gewoond. Toch speelde een groot deel van zijn leven zich af in Hilversum. Bij de publieke omroep heeft hij na 40 jaar een streep achter zijn carrière als radio- en televisieman gezet. In dit interview met Job Boot vertelt hij over de loop van zijn carrière en zijn betrokkenheid als Zeistenaar.

Al van jongs af aan wilde Job Boot bij de radio werken. “Mijn hart lag al vrij vroeg bij de radio. Op het toilet bij mijn ouders zat ik al omroepertje te spelen.” Toen hij zover was om een studie te kiezen vond hij in het telefoonboek een televisieregisseur uit Soest. “Hij vertelde mij dat als je naar Hilversum wil komen zou ik overwegen om de School voor Journalistiek te doen. De opleiding bleek erg theoretisch gericht, en ik vond er eigenlijk helemaal niets aan. Ik wilde leren schrijven en het vak leren. Na een paar maanden op de School voor Journalistiek ben ik naar de plaatselijke krant gegaan en gevraagd of ik kon werken als weekendverslaggever. Daar heb ik pas echt het snelle schrijven geleerd.”

Na de School voor Journalistiek probeerde Boot binnen te komen bij de NOS, wat een vrij lastige opgave is. “Ik heb wel brieven geschreven, maar het lukte helemaal niet. Toen ben ik als bedrijfsredacteur begonnen bij Shell in Rotterdam. Al heel snel ging ik daar een beetje dood, want ik vond het helemaal niets. Ik wilde gewoon bij de radio! Ik heb nog eens brieven geschreven en ben toen uitgenodigd door de NCRV om te beginnen als freelancer. Twee jaar later kwam daar de Wereldomroep bij waar ik presentator ben geweest. Nog een jaar later begon ik bij de NOS, en dat is nu 37 jaar geleden.”

Na twee dagen nieuwslezen denk ik 'Oh, bah. Nu wil ik iets anders doen!'

“Ik heb een aantal keer aangeboden gekregen om bij de publieke omroep in vaste dienst te komen, maar dat heb ik afgewezen. Als ik in vaste dienst zou zijn zou ik niet die leuke dingen ernaast kunnen doen. Ik ben ook heel snel verveeld. Na twee dagen nieuwslezen denk ik ‘Oh, bah. Nu wil ik iets anders doen!’ En als ik twee dagen op een podium sta of trainingen geef ben ik blij dat ik weer even in Hilversum mag zitten.”

Vorig jaar is Job Boot weggegaan als freelancer bij de NOS. “De NOS wilde graag vernieuwen en verjongen. Er heerst een enorme verjongingsdrift. En ik vond ook dat de cirkel rond was omdat ik 37 jaar bij de NOS en daarmee 40 jaar in Hilversum heb rondgelopen. Ook werd het werk steeds drukker en zwaarder. Er moest meer gedaan worden met minder mensen. Daarnaast was de radio ook een beetje het ondergeschoven kind. Ik was toen bijna 63 en ik vond het wel welletjes. Het is ook leuk om de stok door te geven aan de jongere generatie.”

Zolang ik nog kan werken zal ik dat blijven doen, maar wel in mijn eigen tempo.

Zijn werk bij de publieke omroep is klaar, maar hij blijft zeker niet stilzitten. “Ik word vaak uitgenodigd om dagvoorzitter te zijn op lokale, maar ook grote congressen. Ik sta geregeld op het podium om iemand te interviewen of debatten te leiden. Dat heb ik vaak gedaan op de radio, maar in een zaal is het ook leuk om te doen. Daarnaast geef ik ook nog mediatrainingen en presentatietrainingen. Zolang ik nog kan werken zal ik dat blijven doen, maar wel in mijn eigen tempo.”

De journalist heeft naar eigen zeggen een winkeltje wat gevuld moet blijven. “Bij de NCRV heb ik jongerenprogramma’s en human interest gemaakt. Ook heb ik Met het oog op morgen gepresenteerd. Ik heb veel voice-overs gedaan voor televisiedocumentaires, maar ook voor bedrijfsfilms en de overheid. Mijn winkeltje moet gevuld blijven als freelancer. In het binnen- en buitenland heb ik gereisd voor documentaires, en met mijn collega Rik Felderhof heb ik 17 jaar samengewerkt.”

Ik heb behoefte aan anonimiteit, maar het is leuk als mensen mijn stem herkennen.

Job Boot vindt dat hij alles bereikt heeft wat hij wilde bereiken. “Vroeger werkte ik ook bij het Utrechts Nieuwsblad. Mijn hoofdredacteur zei tegen mij ‘Je moet eens keuzes maken, Job.’ Ik zei: ‘Maar ik vind zoveel leuk binnen de journalistiek!’ Als ik wel de keuze had gemaakt om in dienst te treden bij de NCRV of NOS had ik waarschijnlijk wel meer kansen gekregen binnen de organisatie. Veel mensen zeiden dat ik een goede anchorman zou zijn op de televisie. Misschien zou ik dan wel een BN’er geworden zijn. Ik heb vaak de vraag gekregen wanneer ik zou overstappen naar televisie. Alsof het een soort promotie is. Dat heb ik zelf nooit zo ervaren. Mijn collega Rik Felderhof heeft wel die overstap gemaakt en hij heeft ook allerlei prijzen gewonnen met zijn programma’s. Zelf heb ik meer behoefte aan een zekere anonimiteit, maar het is leuk als mensen mijn stem herkennen als ik op een podium sta.”

Naast zijn grote interesse in landelijk en wereldnieuws is Boot ook erg geïnteresseerd in en betrokken bij zijn eigen Zeist. “Ik vind het altijd heerlijk om te zeggen dat ik journalist ben, en dus niet partijgebonden. Als er debat-avonden zijn waar ik vanuit mijn journalistieke achtergrond en als Zeistenaar een rol in kan spelen, dan moet ik dat doen. Binnenkort is er natuurlijk een verkiezingsavond, en die ga ik leiden. Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen heb ik de uitslag gepresenteerd in het gemeentehuis. Ik zou het ook kunnen doen in een andere gemeente, maar nu heb ik er als inwoner ook belang bij dat het goed gaat. Dat vind ik echt de moeite waard. ”

“Als ik de burgemeester van Zeist was zou ik proberen om inwoners van Zeist meer te verbinden. Ik wil mensen die niet in Zeist geboren en getogen zijn het gevoel geven dat dit ook hún Zeist is. Je moet zoeken naar harmonie en samen Zeist vormgeven. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Vroeger was Zeist best een aristocratische gemeente, maar door de maatschappelijke veranderingen is dat veranderd. Er zijn veel verschillende nationaliteiten in Zeist, en je zult met elkaar de verbinding moeten zoeken. Daar zou ik mij echt voor inzetten.”