Een interessant gesprek over levensbeschouwing is het een uitdaging het vinden van een persoonlijkheid die pal tegenover spiritualiteit en religie staat. Naar mate het gesprek vordert blijkt wel anders: Kobus Schellevis is sinds 1995 directeur bij bouwbedrijf Wessels, vestiging Zeist. Opgegroeid in Twente als gelovige jongen van de gereformeerde kerk. Schellevis komt uit een gezin van zes kinderen, een jeugd waaraan hij veel interesses heeft overgehouden en een spirituele kijk heeft ontwikkeld.

”Ik ben gelovig opgevoed, ik zat tot mijn 12e ongeveer bij de Gereformeerde Gemeenten, dus zwaar protestants. Dit kwam voornamelijk door mijn moeder. Zij is nu nog steeds gelovig en aanhanger van de ‘zwartekousenkerk’. Wat mij tegenstond in die kerk, is dat er veel gedragsregels zijn. Het idee dat je geen vooroordelen moet hebben, ontging mij hierdoor. Dit geloof heeft invloed gehad op mijn persoonlijkheid. Maar doordat ik daar mij bewust van geworden ben, heb ik daar tegenwoordig steeds minder hinder van. Ik ben mijn eigen weg gegaan. Zo probeer ik mensen niet te veroordelen op hun achtergrond, maar kijk ik naar wie iemand is. Dat vind ik veel belangrijker.  Ik vind dan ook dat je een ander moet behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden.”

Ik ben mijn eigen weg gegaan. Ik vind dit: behandel een ander zoals je zelf ook behandeld wilt worden.

Hoe hij met zijn collega’s omgaat is hiervan een voorbeeld. ”Een collega heeft sinds een aantal jaar de ziekte ALS, en als familiebedrijf proberen we hem zo lang mogelijk hier nog bezig te houden. Eerst was hij projectleider, en kon hij nog gewoon zijn werk doen. Nu kan hij nog zijn laptop bedienen en regelt hij de lease auto’s. We helpen hem voornamelijk met koffie halen, en het regelen van vervoer naar huis en werk. Zo is hij in ieder geval onder de mensen.” Dat het wonderlijk is hoe goed hij dit met zijn collega’s  geregeld heeft, antwoordt Schellevis:
”Dit is eigenlijk geen vraag, dat doe je gewoon.”

Schellevis heeft met het bedrijf hierdoor ook geld geschonken aan de ALS-stichting. ”We gingen hier toch verbouwen, en met het geld wat we hebben bespaard door de sloop zelf te doen konden we een bedrag van 50 duizend euro overmaken. Dit was een mooi initiatief omdat hier ook een stuk teambuilding aan te pas kwam.”

Gezond leven is belangrijk. Schellevis schaatst en wandelt graag in zijn vrije tijd. De passie voor schaatsen is ontstaan nadat Schellevis op zijn dertigste zijn achillespees scheurde. ”De operatie was niet goed gegaan. Vier jaar later is de achillespees wel goed geopereerd maar door een slecht verlopen herstelperiode kon ik niet meer voetballen.” De sport die hij tot dan altijd graag speelde. Ongeveer twintig jaar geleden begonnen zijn schaatsavonturen. Met wat collega’s is hij in Kortenhoef gaan schaatsen, en na afloop in de kroeg waren ze ervan overtuigd de Elfstedentocht ook wel te willen schaatsen. ”Dat kon vanaf 1998 niet meer omdat de Elfstedentocht niet meer verreden werd, maar de toenmalige projectleider tipte ons over een alternatief in Oostenrijk: tweehonderd km lang. Dat zijn we in 1999 gaan doen. En eind januari gaan we voor de negentiende keer.”

Schellevis vertelt dat hij niet gelooft in alle rituelen en gedragsregels waaraan de verschillende religie zich vastbijten, maar karma is een mooi dogma. Dus de gevolgen van je daden zijn zeker hetzelfde als opvattingen die niet te veranderen zijn. Schellevis voelt uit eigen ervaring verbintenis met die gedachten.”Wie goed doet, goed ontmoet. Dit is ook niet moeilijk. Het zit in mijn karakter om niet te snel te oordelen en mensen respectvol te behandelen.” Gedreven, behulpzaam en een denker. Drie dingen waarin Schellevis zichzelf kan vinden.

En noem het karma, maar hij heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Ik noem deze man nu mijn 'betaalde vriend'

Op de dag dat Schellevis en zijn toenmalige vrouw besloten te scheiden, belde een vriend uit een fietsclub hem op. ”Hij had me nog nooit gebeld en dat zal hij ook niet zo vaak doen, maar hij vroeg hoe het met mij ging. Ik vertelde hem dat hij geen slechtere dag kon kiezen om mij dit te vragen. En, noem het karma, maar hij heeft, omdat hij zelf tien jaar eerder gescheiden was, me doorverwezen naar een psycholoog. Ik noem deze therapeut nu mijn ‘betaalde vriend’, dat is zeker in die periode zo fijn geweest. Helaas heeft hij nu botkanker, maar ik ben voor deze vriendschap heel dankbaar. Zeker omdat we na de gesprekken over de scheiding het ook konden hebben over spirituele dingen in het leven.”

Schellevis heeft drie dochters, in de leeftijden van 26, 24 en 22 jaar. Trots vertelt hij dat hij inmiddels ook opa is. ”Alweer van twee kleinkinderen.” Hij heeft zijn kinderen de afgelopen tien jaar bewust  in de opvoeding vrijgelaten. ”Wel gedoopt, maar naarmate ik zelf bewust ging nadenken over wat geloof voor mij betekent, ben ik mijn kinderen ook die ruimte gaan geven. Het is belangrijk dat ze hun eigen keuzes kunnen maken.”

”Ik heb de afgelopen tien jaar pas verdieping gezocht in het geloof en daaruit een mening gevormd. Ik ben de bijbel gaan lezen. Daaruit kan ik nu zeggen dat ik niet gelovig ben in de zin van ‘religie’, ik geloof echter wel dat we allemaal verbonden zijn. Noem het spiritueel maar ik geloof in karma. ”