Er staat een lange rij voor de deur bij Winter Wonderland waar pianist Wibi Soerjadi gaat optreden. En wel op het ijs.

Er staan veel mensen buiten te wachten tot ze naar binnen mogen. Er hangt een sterke geur van popcorn dat van het verlichte popcorn- en suikerspinkraampje komt, maar daar heeft niemand op dit moment interesse in. Wanneer het begint te regenen, gaat de rij wat sneller. Het is zo druk dat niet iedereen om de kleine ijsbaan kan staan, dus kunnen mensen ook binnen in de tent meekijken op schermen. Iedereen wil de beste plek, er wordt een beetje geduwd en getrokken om een goede plek te krijgen. Aan één kant van de ijsbaan zijn ook bankjes neergezet waar mensen op kunnen zitten, maar die zijn al snel bezet. De organisatoren en de vrijwilligers houden alles een beetje in de gaten en raden mensen van buiten aan om ook naar binnen te gaan, omdat het er anders te druk wordt.

Op de kleine ijsbaan is een opgebouwd podium met daarop een grote elegante vleugel. Om zeven uur ’s avonds zou het concert beginnen, maar er gaan al geruchten de ronde dat het concert pas om acht uur begint. Ondanks de kou, blijven mensen geduldig wachten met een warme chocolademelk of glühwein. Ook al is kerst al voorbij, is er op de achtergrond is nog zachtjes kerstmuziek te horen.

Om twee minuten voor acht begint er dan eindelijk wat te gebeuren. De geluidsman test de microfoon even en uit de speakers klinkt dan “check, check”. De microfoon doet het. Het doek wordt van de piano afgehaald en er wordt een grote spotlight neergezet die, als Wibi achter de piano gaat zitten, op hem zal schijnen. Er worden nog twee grote witte blokken op het podium gezet, waarvan er één weer wordt weggehaald. “Hij is te hoog!”, roept de organisator. Het overgebleven witte blok wordt op z’n kant gezet en er worden twee glazen water op geplaatst met de microfoon erbij. Uit een grote oranje buis wordt warme lucht op de piano geblazen, maar dat moet iemand gedurende het hele concert goed omhoog houden.

Ik raak een beetje afgeleid door die mooie blonde dame die zo om me heen schaatst. Ik moet wel een beetje opletten waar ik m’n handen neerzet, want ik heb meer toetsen (88) dan normaal

Organisator Jop Nieuwenhuizen verwelkomt het publiek dan eindelijk. ‘Wibi on ice’ wordt aangeboden door Gemeente Zeist en door CultuurZeist. Als hij vraagt of het publiek er ook zin in heeft wordt er heel hard “Jaaaaa!” geroepen. Wibi wordt dan uiteindelijk om tien over acht met een warm applaus onthaald en hij begint te spelen. Terwijl Wibi speelt, schaatst kunstschaatster Manouk pirouettes om hem heen. Na het eerste lied wordt er hard geapplaudisseerd voor Wibi en Manouk en Wibi kondigt zijn volgende stuk aan. Hij speelt een stuk van chopin. Aan het eind hiervan wordt er weer hard geapplaudisseerd. Wibi kondigt weer zijn volgende nummer aan en hij speelt een eigen compositie, ‘Amor & Psyche’, een liefdeslied. Wanneer Wibi speelt, is het helemaal stil en voor Manouk wordt ook af en toe geapplaudisseerd. Dat Manouk zo mooi om hem heen schaatst laat Wibi niet onberoerd. “Ik raak een beetje afgeleid door die mooie blonde dame die zo om me heen schaatst. Ik moet wel een beetje opletten waar ik m’n handen neerzet, want ik heb meer toetsen (88) dan normaal”, grapt Wibi.

Hij laat ook wat horen uit zijn eigen gecomponeerde sprookjesboek, een stuk dat ‘The Princess’ heet. “The Princess on ice, zou ik zeggen”, grapt Wibi nog eens.

“Sprookjes zijn natuurlijk leuk, maar er gebeuren ook wel eens minder leuke dingen in sprookjes”, vertelt Wibi waarmee hij het volgende lied aankondigt: ‘Troost’. “In het Frans ook wel ‘Consolation’”, zegt Wibi erbij. Zijn aankondiging voor het volgende lied, dat gaat over een haasje met een mandje en een strikje, is een beetje vaag. Zijn liefde voor Disney komt ook weer terug, want het volgende wat hij speelt is muziek uit The lion king. Bij de kleinere kinderen, die een beetje mee bewegen en zachtjes mee proberen te zingen, is het herkenbaar. Als laatste op het programma speelt Wibi stukjes uit verschillende liedjes van Queen: hij begint met ‘who wants to live forever’, waarna hij overgaat in ‘Bohemian rhapsody’ en hij sluit af met een stevige ‘We are the champions’. Wibi speelt heel hard en ruig en z’n handen gaan van links naar rechts over de toetsen. De volwassenen bewegen ook een beetje mee bij de liedjes van Queen en bij het afsluitende lied We are the Champions wordt er zelfs zachtjes meegezongen. Er wordt hard geapplaudisseerd als de laatste tonen van Queen op de piano klinken en het publiek roept “We want more!”. Omdat het toch een kort optreden was speelt Wibi nog één laatste liedje, waarbij Manouk weer elegant om hem heen pirouetjes draait. En dan is het concert toch echt afgelopen. Er wordt weer hard geapplaudisseerd voor Wibi en Manouk en organisator Jop Nieuwenhuizen geeft nog even een shout out naar Manouk die een barista café runt. Daar moet om gelachen worden en Manouk krijgt nog een luid applaus. Ze verlaten beide het podium met allebei een grote glimlach op hun gezicht en na afloop is er nog even de mogelijkheid voor fans om met Wibi op de foto te gaan.