Open mic: een avond voor alternatievelingen

In de zaal staat een Owen Wilson lookalike met een snor, met een gitaar in handen. Er staat een man met een paardenstaart en een korte legerbroek, met een basgitaar vast. Naast het podium zit een lange man met dreadlocks die een overall aanheeft. De mannen, die er zijn, beginnen met spelen van de C1000 achtergrondmuziek van de reclame. De avond begint een halfuur later dan dat op de website gemeld staat. Zonder vocalist waarmee de mannen hebben afgesproken. Hij is te laat.

Twee mannen komen later binnen, mompelend. Ze zijn kritisch over de muziekkeuze van de andere amateurmuzikanten: ‘het is nog vroeg.’ zegt een van hen. Als het eerste nummer voorbij is roept de ander dat er eens wat ‘funky’ muziek gespeeld moet worden. Mensen springen vervolgens het podium op en af om mee te spelen, zoals dat gebruikelijk is bij de open-micavonden. De man die vroeg om funky muziek staat nu ook op het podium, samen met de man met wie hij binnenkwam. De gitaar en Oosterse mini-conga`s zorgen voor een nieuw geluid.  Nog een man, met het uiterlijk van Sigmund Freud met langer haar aan de zijkanten, zit achter het keyboard, en een man met een saxofoon klimt later het podium op. Ook een vrouw zingt een paar liedjes mee. Het hele gezelschap is ondanks de wisselende bandleden bijna constant aan het spelen, met een enkele stilte waarin er besloten wordt wat er gespeeld gaat worden.

'Ik verwachtte singer-songwriters. Dit is veel levendiger.'

Voetjes heen en weer

Allerlei verschillende mensen met een eigen geluid. Ogenschijnlijk zijn er weinig overeenkomsten tussen de muzikanten, wat hen bindt is muziek. Mark uit het publiek heeft vroeger ook instrumenten bespeeld. Hij is sinds kort Zeistenaar. ‘Van vrienden hoorde ik van de Peppel. Er zou altijd wel iets leuks te zien zijn. Alternatief? Dat denk ik wel. Je ziet allerlei mensen uit het publiek opeens het podium op springen. Ik verwachte alleen singer-songwriters, dit is veel levendiger.’ De muziek is vanavond inderdaad diverser dan dat. Er wordt van alles gespeeld. Van Iedereen is van de wereld tot Stairway to heaven, She`s not there en Valerie. Daarnaast wordt er veel geïmproviseerd. Het publiek kan niet op enthousiasme betrapt worden. De gehele avond komen de mensen ingetogen over. de meesten van de mensen in de zaal staan aanvankelijk met een neutrale blik en worden pas enthousiast als een van hen ineens het podium opspringt om mee te gaan spelen.

'We zijn alternatief en we blowen hiervoor ook wel eens. Niks mis mee.'

De Peppel is voor iedereen

Achter de bar staat Rhianne, zij is net als alle medewerkers hier vrijwilliger. ‘Elke maand hebben we twee keer open podia. Het zijn vooral dezelfde dertig tot veertig man die elke keer erbij zijn. Mensen van heinde en verre die hier een plekje hebben. Leuk toch? De Peppel is voor iedereen.’

Met de avond ten einde, is er in eethuis Bobsfood een vrouw te horen: ‘Halverwege viel ik in slaap. Er moet wel ergens naartoe gewerkt worden.’ De man met wie zij was daarentegen was een van de drie mensen die heeft gedanst. Met enthousiasme, wel uit de maat.

Rhianne, Mark, de dansende man en de muzikanten zelf hebben het naar hun zin gehad. De Peppel is van de wereld, en de wereld is van iedereen. Het is een plek voor ‘funky’ muziek.

Enkele artiesten ten tijden van optreden. Het is tevens ook het publiek.

Foto: Youri Bakker

Mensen van het publiek zijn over het algemeen rustig. Totdat ze het podium opspringen.

Foto: Youri Bakker