Kinderen die niet meer thuis kunnen wonen om wat voor reden dan ook, krijgen bij stichting Wortel de kans om samen met hun familie aan hun ‘wortels’ te werken. De moestuin waar de wortels van stichting Wortel gegrond zijn, ligt verstopt tussen de bomen van Bosch en Duin. Wie het wil vinden, moet goed zoeken of een goede routebeschrijving hebben.

De moestuin is onderdeel van Landgoed Tannenberg, dieok goed verstopt tussen de bomen ligt. Het is een groot gebouw omringd met veel tuin, alleen de moestuin ontbreekt. De tuin ligt een stukje verder op, hier ontvangt Miriam Erlings (63) wekelijks kinderen met hun familie om aan hun wortels te werken. De moestuin bevindt zich in een veilige omgeving. Niet alleen qua locatie maar ook in het gevoel dat de tuin geeft. Naast de eigenaar te zijn van Worteltuin Bosch en Duin, runt Miriam samen met haar man een gezinshuis. Op dit moment verblijven er zeven kinderen. In de wekende komen er vaak ook nog logees.

U bent niet alleen eigenaar van de Worteltuin, maar ook van een gezinshuis?

‘Klopt, we zijn een gezinshuis. Mijn man en ik werken al een aantal jaren voor jeugdzorg. We zijn twee en een half jaar geleden hier op Tannenberg terecht gekomen. Vanuit ons eigen netwerk zijn we uiteindelijk kwartiermakers geworden, hier op Tannenberg. Het landgoed biedt veel mogelijkheden, een onderdeel daarvan is de moestuin en daar is stichting Wortel gevestigd.’

Een kwartiermaker maakt ruimte voor kwetsbare mensen in de samenleving. In dit geval gaat het om kinderen.

Waarom heeft u de moestuin voor stichting Wortel geopend?

 ‘Als kinderen niet meer bij hun ouders kunnen wonen zijn er bezoekregelingen. Ieder kind heeft recht om zijn of haar ouders te zien. Meestal gebeurt dit op neutraal terrein. Het is dan voordehand liggend dat de betreffende ouders met hun kind naar de Macdonalds of binnenspeeltuin gaan. Ik vroeg mij vaak af, wat ouders en kinderen op zulke plekken kunnen ontwikkelen. Gelukkig was er ook nog iemand anders die met dezelfde gedachte speelde, zij zei: “Er moeten toch betere plekken te vinden zijn, waar ouders en kinderen hun wortels kunnen onderzoeken” Zo is dus stichting Worteltuin ontstaan en heb ik gezegd wij doen mee!’

Feitje: De doelstelling van stichting wortel is om in elke provincie minimaal een en het liefst twee worteltuinen te hebben.

Ik heb begrepen dat hier, in Bosch en duin, het concept de Worteltuin vrij nieuw is. Hoelang bestaat het concept?

‘Het fenomeenorteltuin is sowieso vrij nieuw, dat is misschien een jaar geleden ontstaan. Wij zijn sinds een paar maanden erkend als worteltuin. Je moet namelijk door een selectie waar naar beplaade dingenordt gekeken, zoals of het veilig is voor zowel kinderen als ouders. Je krijgt ook gesprekken met mensen, die daar weer overgaan. Het is zelfs zo nieuw, dat we een bordje van hout hebben gekregen waarin de Worteltuin staat gegraveerd.’

Erlings tovert haar telefoon tevoorschijn om trotst het bordje te laten zien.

‘Ze hebben van het eerste spon, de eerste schenking, deze bordjes laten maken. Nu krijgt iedere worteltuin zo’n bordje aan de muur, zo nieuw is het dus!’

Feitje: De worteltuin is een ideale stichting, dit betekent dat de stichting op vrijwilligers moet draaien.

Hoe ziet een bezoek aan de Worteltuin eruit?

 ‘Iedereen mag gebruik maken van de Worteltuin. Meestal word ik benaderd door een voogd van een kind, met de vraag of er op een bepaalde dag een plekje vrij is op de tuin. Sommige ouders willen dat ermand anders op de tuin is, alleen bijvoorbeeld de voogd of een van ons als gastvrouw om een kopje koffie voor ze te zetten.’

Er is ook een omgangshuis is Zeist, waarom is er dan ook een worteltuin gevestigd?

‘Een omgangshuis is voor als er een beladen omgangsregeling is, waar van alles aan de hand is. Denk bijvoorbeeld aan gescheiden ouders, die elkaar niet meer willen zien. Een omgangshuis is dus meer beladen. De worteltuin is meer een ontspannende ontmoetingsplek. Dat is anders, er is dan wel een bepaalde veiligheid maar er wordt nog wel voor neutraal terrein gekozen. Het kan bijvoorbeeld zijn dat ouders zelf ervoor kiezen of dat de woonsituatie van ouders dusdanig is dat ze hun eigen kinderen daar niet kunnen ontvangen.’

‘Wij hebben hier met de meeste ouders in huis een omgangsregeling. Er is bijvoorbeeld een kind die hier verblijft met een hele agressieve vader, dan kan ik de veiligheid van de andere niet waarborgen. Die vader komt hier dus niet in huis maar hij is dan wel weer welkom op de tuin.’

De deur van de keuken vliegt open. Er komt een jongetje van ongeveer zeven jaar binnen wandelen om aan zijn pleegmoeder te laten zien wat hij allemaal gevonden heeft.

Hoelang werkt u zelf al het in de pleegzorg?

‘We vangen al zo dertig jaar kinderen op die vanwege omstandigheden niet meer thuis kunnen wonen. We hebben eerst naast onze eigen banen allerlei soorten pleegzorg gedaan, bijvoorbeeld crisispleegzorg en intensieve onderzoek pleegzorg. Eigenlijk echt van alles en nog wat. Sinds 2007 zijn wij officieel een gezinshuis geworden, dit houdt in dat we professionele opvoeders zijn. Iedere kind krijgt een budget toegewezen waarmee wij voor het kind kunnen zorgen. Kortom dit is mijn werk.’

Waarom bent u dit werk gaan doen?

 ‘Ik vind dat ieder kind recht heeft op een familieleven. Als dat niet bij de eigen ouders kan, dan maak je een soort vervangende familie waar het kind goed kan opgroeien en de ouders een stukje in kunnen meeliften. Ik ben niet zo voor opgroeien in groepen. Eigenlijk al in onze verkering tijd sleepten we al met kinderen in familie die we een dagje uitnamen. Het is er altijd al geweest en ik vind gemeenschapsvorming belangrijk.

Wij zijn hier een gemeenschapje, waarin de kinderen een plekje in hebben.’

‘Er heeft hier bijvoorbeeld een keer een fotomodel van negentien voor een maand gelogeerd. De kinderen, voornamelijk de pubers, vonden dat geweldig! Ze wilden van alles van haar weten, bijvoorbeeld hoe ze het vond en of ze met mannen naar bed moest voor haar fotoreportages. Er gebeurt hier van alles.’

Het heeft niks te maken met u eigen verleden?

 ‘Nee ik kom uit een heel leuk gezin, uit Maastricht! Hele gezellige familie.’

Het jongetje van zeven komt zingend binnen gewandeld, samen met zijn moeder. Er wordt even gediscussieerd over of de honden nou wel of niet mee mogen doen en ze verdwijnen weer achter de deur. ‘Hij had vandaag sinterklaas op school maar hij is heel angstig, dus we hebben hem thuisgehouden’, verteld Erlings. ‘Het is er echt één met een hoog smelt gehalte.’ vertelt ze lachend verder.