Dierenvriend Sophie Oldenhof (25) is haar hele leven al omringd door dieren. Haar liefde voor dieren toont ze sinds december 2019 door het dankbare vrijwilligerswerk bij Dierentehuis Zeist. Ze vertelt waar haar liefde voor dieren vandaan komt en hoe ze dat uit.

Oldenhof zorgt het liefst voor andere, zowel mens als dier. Dit blijkt uit haar afgeronde opleiding: ‘persoonlijk begeleider gehandicaptenzorg’ en haar huidige baan als woonbegeleidster in de gehandicaptenzorg. Mensen en dieren hebben haar altijd al geïnteresseerd. Ze is bewust van het tekort aan vrijwilligers bij dierenasiels. “Het mijn taak om ze te helpen”, aldus Oldenhof

Vrijwilligerswerk
“Een dierenvriend, zo kun je mij wel noemen. Toen ik vroeger als klein meisje nog in Maarn woonde, dit is een klein dorpje in de gemeente ‘Utrechtse Heuvelrug’, was ik al gek op dieren. We hadden thuis toen twee honden en een kat. Ik ben met dieren opgegroeid en ik zie ze echt als familie. In de maatschappij ben ik sowieso erg sociaal ingesteld. Zowel mensen als dieren hebben mij altijd al geïnteresseerd. Daarom ben ik na de middelbare school de opleiding: ‘persoonlijk begeleider gehandicaptenzorg’ gaan studeren. Inmiddels heb ik deze studie afgerond en ben ik werkzaam als woonbegeleidster in de gehandicaptenzorg in de plaats Driebergen.

In september ben ik verhuisd naar Zeist. Hier woon ik op mezelf, maar gelukkig niet alleen. Ik heb twee dwergkonijnen en een paar vissen als gezelschap. Deze heb ik gekocht toen ik hier net kwam wonen. Ik merk de laatste tijd dat ik in mijn vrijetijd graag iets met dieren wil doen. Ik ben natuurlijk graag met mensen in de weer, maar dieren vind ik ook interessant. Daarom heb ik in december iets ‘extra’s’ gezocht. Vrijwilligerswerk leek mij leuk, maar ik wist nog niet zo goed waar. Het liefst met dieren en iets in de buurt. Toen ik op internet surfte, kwam ik bij het Dierentehuis Zeist terecht. Dit sprak mij direct aan. Ze zoeken eigenlijk altijd naar vrijwilligers en stagiairs. Daarom heb ik toen contact met ze gezocht en ik mocht al gauw een dagje meelopen. Na deze meeloopdag wist ik het zeker, ik word vrijwilliger bij Dierentehuis Zeist

Dierentehuis Zeist
Elke donderdagmiddag help ik een handje in het dierenasiel van Dierentehuis Zeist. We hebben hier eigenlijk alleen te maken met honden en katten. Ik houd mij alleen bezig met honden, maar in de toekomst wil ik ook graag leren hoe ik katten moet verzorgen. Ik begin om een uur ‘s middags met de honden. Ik breng de honden om de beurt naar de speelweide. Zodat ze even lekker kunnen bewegen en als het goed gaat, mogen ze met elkaar spelen. Ondertussen maak ik de hokken schoon samen met mijn collega. Er mogen steeds maar een paar honden in de speelweide, zodat we wel het overzicht kunnen houden. Natuurlijk geven we de honden, tussen het schoonmaken van de hokken door, even wat aandacht. Meestal speel en knuffel ik ze dan. Daarna breng ik samen met mijn collega de honden weer terug naar hun hok. We ruimen samen de schoonmaakspullen en de eventuele rommel in de speelweide op.

Meestal mag ik de honden ook voeren, maar omdat niet alle honden hetzelfde voer mogen eten, kan dit niet altijd. Dit moet dit eerst zorgvuldig worden uitgezocht. Een vaste werknemer controleert voor de zekerheid het voer per hond, nadat wij het hebben uitgezocht. Mijn dag als vrijwilliger komt rond vijf uur ongeveer aan zijn einde.

Liefde voor dieren
Mijn liefde voor dieren komt voornamelijk door mijn jeugd. Ik heb mijn hele leven al huisdieren gehad. Ook veel verschillende soorten. Dieren voelen daarom als een onderdeel van mijn familie. Je huisdier is altijd je maatje, ze oordelen niet en zijn altijd blij om je te zien. Ik kan me altijd goed verplaatsen in een dier. Ik begrijp hoe een dier zich in bepaalde situaties voelt, ook al heb ik hier zelf geen invloed op. Ik ben blij dat ik altijd iemand, in dit geval mijn huisdieren, heb om voor te zorgen en liefde te geven. Dat geld niet alleen voor mijn eigen dieren, maar ook voor andermans dieren. Ik doe niets liever dan voor anderen zorgen, zowel mens als dier.

Dieren in een asiel hebben deze liefde niet altijd gekend. De medewerkers in het dierentehuis doen superhard hun best om de dieren dit gevoel wel te geven. Maar dit kunnen ze niet alleen. Daarom is het mijn taak om ze te helpen. We hebben vrijwilligers en stagiairs hard nodig. Alleen dan kan de zorg geleverd worden die we zo graag willen geven. Het gaat er niet alleen om het uitvoeren van de vaste taken, maar het is ook belangrijk dat de dieren de aandacht krijgen die ze verdienen. Ik geloof dat dieren ons als familie zien, dus waarom zouden wij dit andersom niet doen? We zijn tenslotte allemaal familie van elkaar.”