Al drieëndertig jaar heeft Erwin Bergen (51) zijn kapsalon in de Zeister wijk Kerckebosch. Hij heeft al jaren zijn vaste klanten en is niet anders gewend om de dagen door te brengen met zijn handen in andermans haar. Helaas sloeg het noodlot toe toen Erwin te horen kreeg dat hij kanker had. Dit heeft natuurlijk een grote invloed op zijn leven, maar ook zijn leven als eigenaar van de kapsalon is veranderd.

De dag begint voor Erwin als hij om acht uur ’s ochtends aankomt bij de kapsalon. De dagen zijn na al die jaren de kapsalon runnen routine geworden. Op de automatische piloot doet Erwin eerst de lichten aan en loopt een rondje door de kapsalon om te kijken of er nog spullen liggen van de dag ervoor. Voordat hij klaar is met het opstarten staan de eerste klanten al voor de deur. Hij vraagt of ze een bakje koffie willen terwijl de klanten plaatsnemen. Het is allemaal heel vanzelfsprekend, maar hoe vanzelfsprekend is het nog dat Erwin zijn dagen doorbrengt in de kapsalon? Wanneer ik hem vraag of zijn dagen erg zijn veranderd sinds zijn ziekte antwoordt hij: ‘’Mijn werkdagen zijn zo veranderd dat ik wel om acht uur ’s ochtends begin maar ik werk tot een uur of twee half drie. Dit is niet zozeer omdat ik het anders niet volhoud maar meer omdat ik me nu realiseer dat ik het lekker vind om een paar uur ook andere dingen te doen.’’ Zijn klanten weten inmiddels op welke dagen en tijden Erwin aanwezig is en houden daar ook rekening mee. ‘’Ik maak geen afspraken met klanten dus het is de hele dag door een verrassing wie er binnenstapt’’, aldus Erwin. Doordat zijn klanten weten wanneer Erwin in de kapsalon is lijdt hij geen klantverlies, ook zijn dagomzet is hetzelfde als voorheen. Erwin vertelt doordat hij nu wel minder uur op een dag maakt hij meer klanten knipt in kortere tijd. Hij is hierdoor een stuk productiever, dit vergt lichamelijk wel meer van hem en daardoor zijn die paar uur die hij vrij neemt in de middag begrijpelijk.

Reacties

Wanneer ik Erwin vraag hoe zijn klanten reageerden toen hij vertelde dat hij ziek was heeft hij een mooi verhaal. ‘’Het leek bij mij thuis de eerste twee weken wel een bloemenwinkel. Zoveel bloemen en cadeautjes heb ik ontvangen.’’ Niet alleen vrouwen maar ook mannen waren zichtbaar aangedaan door het nieuws. ‘’Ik knip ontzettend veel bouwjongens, van die twee meter grote mannen, honderd kilo en een bonk spier, ook zij waren in tranen.’’ Het is niet zo gek dat ook de mensen die in de kapsalon komen zeer aangedaan waren door het nieuws. Erwin: ‘’Ik ken de meeste jongens ook al dertig jaar en heb meegemaakt dat ze kinderen kregen. Wanneer ze langskomen in de kapsalon gaan de gesprekken ook niet over het weer van de dag. Het is gewoon een hele unieke winkel die ik heb.’’

Mocht Erwin plots niet meer kunnen werken in de kapsalon heeft hij zijn zaken goed op orde. Hij vertelt dat hij goed verzekerd is en dat hij hier zich gelukkig geen zorgen over hoeft te maken. Ook over de toekomst van de kapsalon heeft Erwin nagedacht: ‘’Als ik niet ziek was geweest had ik tot mijn tachtigste achter die stoel willen staan maar nu ik zo ziek ben, maar me niet ziek voel wil ik doorgaan totdat het niet meer kan.’’ Wanneer Erwin op het punt komt dat hij niet meer kan werken wil hij de kapsalon verkopen. Dan komt er helaas een einde aan die drieëndertig mooie kappersjaren.

Heb je tips, opmerkingen of vragen voor de redacteur? Stuur een mailtje naar: amke.streefkerk@student.hu.nl