Een kamer bedekt met rode doeken. Waar de ’Sisterhood’ een veel voorbijkomende term is. In het midden van de kamer staat een lage tafel met daaromheen orakelkaarten.

Goddess Temple in Zeist, voor veel mensen onbekend, is een plek waar vrouwen gezamenlijk tot rust komen. Elke maand organiseert Woman’s Soul coach Amber Feathersister een Rode tent met een bepaald thema, deze keer is het thema New Beginnings.

Iedere vrouw moet aan het einde van de sessie vertellen wat een nieuw begin voor haar betekent. Met een steen waar het vrouwelijk geslacht in staat gegraveerd vertellen ze over hun onzekerheden, angsten en nieuwe doelen voor 2020.

Het begin

De vrouwen stromen langzaam binnen en nemen plaats op kussens die op de grond liggen. Het is stil in de ruimte. Iedereen moet even landen voordat ze een gesprek aanknopen met de andere vrouwen.

‘Wat wordt besproken in de cirkel, blijft in de cirkel’ begint Amber. Er staat thee en wat noten, druiven, dadels en chocola klaar voor de vrouwen. ‘Nee, dank je, ik hoef niks. Ik ben twee dagen aan het vasten’, zegt Amber als haar iets wordt aangeboden. Behalve thee.

De sessie start met een mediatie, die wordt geleid door de Woman’s Soul coach zelf. De vrouwen nemen een comfortabele houding aan en sluiten hun ogen. ‘Voel hoe je billen in de grond worden geplant en wees een met de aarde’. Het is stil in de Rode Tent. Alle vrouwen luisteren aandachtig. ‘Haal diep adem en blaas uit via je mond’. Je mag er geluid bij maken’. Het duurt niet lang of de eerste kreten en kreunen klinken uit de monden van de elf vrouwen.

‘Och, wat een mooi altaar heb je’ merkt een van de vrouwen op. ‘Ik wil het even van dichtbij bekijken’ voorzichtig kruipt ze erheen, zodat ze niets omstoot. Het wordt langzamerhand, naarmate de emoties toenemen, steeds warmer in de kamer. De laag kleren wordt steeds minder.

Mandela

Amber had gevraagd aan ieder een bloem en een steen mee te nemen. Wat ze ermee zouden doen was nog een verrassing. ‘Heeft iedereen een bloem en steen meegenomen?’ ‘Sorry, maar ik heb niks mee genomen’, klinkt het zes keer. Gelukkig heeft Amber daarop gerekend en ze tovert een vaas met witte en rode rozen tevoorschijn. ‘De witte rozen staan voor het mannelijke geslacht, zij staan ons bij in deze opdracht’, gaat ze verder. ‘Geef elk blaadje dat je plukt, alle liefde en kracht die jij in je hebt’. De vrouwen beginnen in stilte huiverig de rozen te plukken en in de vorm van een Mandela neer te leggen. De meegenomen stenen worden ook aan het kunstwerk toegevoegd. ‘Is weer wat anders, deze opdracht’, merkt Amber stralend op.

Biechten

Het is bijna tien uur. Het biechtmoment is aangebroken, de vrouwen moeten vertellen wat een nieuw begin voor hen betekent. Er staan vijf minuten op de klok om je hart te luchten en de steun en liefde van de andere vrouwen te ontvangen. ‘Poeh, ik weet niet of vijf minuten genoeg is, hoor’, begint een vrouw. Het verhaal komt er met emotie uit, de tranen biggelen over haar wangen. Ze sluit af met de woorden: ‘Ik hoop dat ik dit jaar meer rust in mezelf kan vinden en tevreden kan zijn met wie ik ben, als persoon.’ Waarop een andere vrouw reageert: ‘Je bent sterker en mooier dan je weet.’

Dit is waar de vrouwencirkel om gaat: het zijn met elkaar, de liefde en steun.

Met een tevreden gevoel en een lading aan liefde, gaan de vrouwen naar huis. ‘Het is voor mij een plek waar ik kan ontspannen en even kan ontsnappen aan de maatschappij.’ Zegt een tevreden vrouw.